Απορώ πως λένε αυτοί οι τύποι για τους οδηγούς στις Βρυξέλλες? Μάλλον δεν έχουν έρθει Αθήνα… είπε κάποιος.

Good times!

special thanks to Geo (the freestyle ripper from Trikala) for making his home a hotel for the 30+ riders that are gonna ride up there!

more info here and be sure not to miss it!

Όπως οι περισσότεροι γνωρίζεται κάποιοι από εμάς ταξίδεψαν στο Λοδίνο για το The Hunt Fixed Gear Criterium. Ήταν πολύ όμορφη εμπειρία και όλα τα παιδιά εκεί μας καλοσώρισαν και μας φέρθηκαν άψογα σαν φίλους που γνωρίζαμε χρόνια. Στο Λονδίνο ο καιρός κρύος 4-9 βαθμούς Κελσίου. Φτάσαμε στο Tokyo Fixed το πρωί στις 10.30 για να συμμετάσχουμε στο ride που είχε οργανώθεί για τους out of town και international αναβάτες. Ανεβήκαμε στη σέλα και φτάσαμε στον χώρο του αγώνα μετά από καμιά ώρα (ήταν μακρυά δίπλα στο αεροδρόμιο του Heathrow). To course ήταν μεγαλύτερο νομίζω από το Red Hook και σίγουρα πιο ευάλωτο στις καιρικές συνθήκες. Μετά από λίγο διαπιστώσαμε ότι έχει πολύ αέρα στην ευθεία δίπλα στον δρόμο. Επίσης 2 ανηφορικά κομμάτια (μετά τον αέρα) έκαναν την διαδρομή ιδιαίτερα δύσκολη – σχεδόν σαν να τρέχεις σε πόλη. Καθώς μιλήσαμε με διάφορους αναβάτες αποφασίσαμε να τρέξουμε 48/17, 48/16, 49/16 κτλ. Ελαφρυά πατήματα δηλαδή.

Ο αγώνας είχε 2 heats των 30 ατόμων. Οι πρώτοι 15 από καθε ένα από αυτά θα πέρναγαν στον τελικό. Στόχος μας? Να δώσουμε αυτοπεποίθηση στον rookie Πάπι και λίγες συμβουλές και να προσπαθήσουμε να μπούμε στον τελικό με κάποιον από όλους μας. Ο Χάρης και ο Πάπι στο 1ο heat, εγώ στο 2ο μόνος μου.

Όποιος πιστεύει ότι το να μπεις στο pack είναι σαν γρήγορο freeday είναι απλά ηλίθιος. Το pack είναι ένα ζωντανό πράγμα, αναπνέει και κανένας δεν θα σου πει “έλα φιλαράκι πέρνα…”. Όσοι έχουν φάει ξύλο στην θάλασσα καταλαβαίνουν, είναι σαν να παίρνεις ένα κύμα- σε παίρνει μαζί του και όσο το καβαλάς πρέπει να ανταπεξέλθεις αλλιώς σε φτύνει στην άσφαλτο (όπως πολύ καλά είδατε στα video με τις χύμες). Μετά από λίγο το course φαινόταν σαν πεδίο μάχης, σπασμένες κλίδες, σπασμένα χέρια, μόλωπες και σκισμένες λύκρες γατζωμένες στους θάμνους τριγύρω από τον αέρα. Παρ όλα αυτά ο θείος ήξερε ότι τελικά είναι στις πλάτες του αυτή την φορά να σηκώσει και να πάει το FGA παραπέρα. Με αυτό στο νου κλείδωσε το Raleigh πίσω από τους γρήγορους και “μπήκε” στο pack με αποφασιστικότητα και δύναμη. Προσωπικά είχα αλαφιάσει και κάθε φορά που πέρναγε το pack μπροστά μου και έβλεπα κανα αγκώνα να σηκώνεται μου ερχόταν να μπω μέσα και να τους σαπακιάσω με το 15άρι που κρατούσα που λέει ο λόγος… Τόσο δύναμη απέπνεε το pack. Δυστηχώς για τον θείο, μια χύμα μπροστά του άνοιξε το πελοτόν σε κάποια φάση και το χώρισε στα δύο, οι πρώτοι ανοίξαν τον ρυθμό τους και έτσι έμεινε ένα κενό 15 μέτρων να καλύψει. Και άντε το κάλυψε, μετά? Με την γλώσσα στο πάτωμα και τα πνευμόνια στα όρια τους στο τελευταίο sprint ήταν άτυχος: 16ος στους 15! Damn!

Όσο για εμένα, απροπόνητος και χωρίς χιλιόμετρα στα πόδια μου, μπήκα στο course να περάσω καλά και να υποστηρίξω με την συμμετοχή μου το event του φίλου μου Max. Κάπου συνάντησα τον Walton από τους MASH και κάναμε ζέσταμα μαζί και μου είπε να τον ακολουθήσω. Το οποίο και έκανα καθώς ήταν η μοναδική στρατηγική που είχα. Για…. 1 γύρο! Κόλησα πίσω από την ρόδα του και ακολουθούσα τις οδηγίες του. Μετά κάποιος τοv τσάντισε γιατί μπηκε μπροστά του άκουσα κάτι γαλλικά να λέει, ανέβηκε ορθοπέταλο και χάθηκε μπροστά. Είχε τελείωσε για εμένα ο αγώνας. Έμεινα μόνος να τρέχω αρνούμενος να παρατήθώ μέχρι να με φτάσουν.

Όσο για τον Πάπι… θα γράψουμε κάποια άλλη φορά γιατί είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση η εμπειρία του.

Αυτά. Το FGA μαζεύει εμπειρίες!